Toen we gistermorgen gingen ontbijten voelden we direct dat het een warme dag zou worden. Het was klammig warm. Ik vluchtte na het ontbijt gauw achter de laptop in onze heerlijk door de airco gekoelde hotelkamer, om voor de volgende dagen een nieuw onderkomen te boeken. Na enige tijd vond ik, volgens de website en de foto's, een leuk guesthouse in Kalibaru. We konden dus gaan.

Rond 12 uur gaan we op pad. We zouden nog even de galerie bezoeken waar Danny en ik gisteren waren. Voor ons hotel is een kleine betjah(fietstaxi) standplaats. De 'chauffeurs' liggen in een slaap-hanghouding te wachten tot er klanten komen. Iedere keer als we naar buiten komen klampen ze zich aan ons vast. Omdat het toch al een warme dag was en omdat we ook eens in een betjah wilden vervoerd wilden worden, stemmen we toe. De vriendelijke gezichten tonen ineens een rij kleurrijke tanden waar nog al het één en ander aan mist. Voor minder dan 1 euro wordt je naar de plaats van bestemming gebracht en nog comfortabel ook. We worden letterlijk voor de deur gereden en er nog net niet uit gekieperd. De 'chauffeurs' blijven bij de galerie hangen in de hoop dat ze hetzelfde vrachtje weer terug kunnen brengen.

We hebben ongeveer 45 minuten in de galerie rondgelopen. Uiteindelijk zijn we allemaal voor ons doel geslaagd. Danny heeft bijvoorbeeld een redelijk groot doek gekocht. Op het moment dat niemand keek werd hij door een verkoper met een snorretje weggelokt. Hij fluistert en zegt dat hij Danny een flinke korting geeft als hij hem die helft van de winst geeft. Danny besluit mee te werken en geeft de man het geld. Tja....Over corruptie gesproken! Enfin Danny heeft een koopje en die man een goeie dag.

Om 2 uur reden we richting de Borobudur. De grote straat die ons er naartoe leidt wordt tussen de bedrijven door opnieuw geasfalteerd. Er wordt niets afgezet, gewoon er over heen blijven rijden.

Het is een uur rijden. De rijstijl in Yogyakarta verschilt iets met die van Bandung. Het is ook een stuk minder druk en er staan veel minder stalletjes langs de weg. Onderweg kwamen we brommertjes tegen met veel te veel bagage. Bijvoorbeeld een brommertje met allemaal groene sprieten en takken. De boel steekt aan allebeide kanten anderhalve meter uit. En het kan hier blijkbaar allemaal.

Bij de Borobudur aangekomen zagen we een leger van souvenirverkopers op ons af komen stormen. Er werd ons van allerlei spullen te koop aangeboden: bamboepennen, bamboefluitjes, T-shirts, lepels van koehoorn, waaiers. De hele santenkraam. Heb ik al!, zeg ik. Nog eentje!, krijg ik als antwoord terug. Ze moesten er zelf ook om lachen.

Ineens stonden we oog in oog met het enorme donkergrijze Boeddhistische gevaarte. Even waren we stil, maar dan schieten we het ene mooie plaatje na het andere. Wat een bouwwerk. Het is duidelijk een toeristische trekpleister, dat merk je al op de weg er naartoe. De buurtjes er omheen zien er netjes uit. Op een redelijke afstand staat het propvol stalletjes waar dezelfde souvenirtjes worden aangeboden als bij de andere trekpleisters die we hebben bezocht. Als we er langs lopen wordt ons wel 4 keer op een rij 'Aqua?' aangeboden. Midden op het pad in de loopgang tussen de stalletjes zit een piepklein jongetje met Bambi-oogjes in een zinken teiltje. Ook dat kan gewoon en waarom niet.

's Avonds aten we gezellig in de buurt van het hotel.. Het was een zeer warme dag 38 graden!

DE FOTO'S KUN JE ZIEN ALS JE OP 'FOTO'S' KLIKT IN DE GROENE BALK BOVEN HET VERHAAL.