Vandaag de laatste dag in Yogyakarta. We hebben besloten om het laatste stuk van Java naar de oversteek naar Bali per touringbus te reizen. We stappen morgen om 1 uur vlak achter ons hotel op de bus. We nemen dan afscheid van onze steun en toeverlaat: Herman, onze chauffeur die ons vanaf het vliegveld in Jakarta al overal naartoe heeft gebracht. We zijn aan hem gehecht geraakt, want het is een hele sociale, vriendelijke en betrouwbare man. Eigenlijk zouden we naar Kalibaru gaan, maar dat is veel te lang rijden hier vandaan. Als Tjeerd aankomende zondag jarig is willen we eigenlijk al op Bali zijn.

Na het ontbijt ben ik weer achter de laptop gekropen. Voor mij geen straf, want buiten stijgt het kwik al naar ongekende hoogte en binnen is het lekker koel. Na een aardige speurtocht, want we willen voor de laatste 8 dagen één onderkomen zoeken, vind ik eindelijk een guesthouse in Ubud dat voldoet aan onze eisen: mooi, goedkoop, inclusief ontbijt, een airco, goede reviews en een goede ligging. Toch blijft het een gok.

Eigenlijk wilden we vandaag naar het Kraton van de Sultan gaan, maar we ontdekken te laat dat het tot half 2 geopend is. Te laat dus. In onze reisgids vinden we een andere optie, namelijk een fabriekje waar houten souvenirs worden gemaakt. Het blijkt 25 kilo (in Indonesië laten ze “meter” achterwege) van Yogya te liggen. Herman kan het niet vinden en stapt uit om de weg te vragen. Voor ons een goede gelegenheid om het tafereel wat op dat moment voor ons langs de weg plaats vindt op de foto te zetten. Op het weiland worden maïsstengels gesnoeid en op een vrachtwagentje geladen. Het vrachtwagentje zakt zowat door zijn assen. Het verdwijnt onder de enorme grote, brede, hoge lading. De mensen hier zijn echt harde werkers en alles gaat met blote handen en voeten. Achter me staat een mannetje en vraagt (denk ik) wat ik aan het doen ben. Ik laat hem de foto op het display van het fototoestel zien en hij is verbaasd. Nog meer verrast is hij als ik een foto van hem maak en het aan hem laat zien.

Herman denkt inmiddels de weg te vinden en we rijden verder. We komen aan bij een enorm groot terrein waar vanuit een soort van open loodsen, souvenirs worden verkocht. We worden er hebberig van. Na een half uurtje vertrekken we met veel te veel spulletjes. Dat wordt een probleem bij het inchecken op de luchthaven. En dan hebben nog niet eens het fabriekje gevonden waar we eigenlijk een bezoek aan zouden brengen. Een verkoopsterje, Rina geheten, wil wel met ons meerijden om ons de weg te wijzen en na een mooie rit van ongeveer 20 kilometer komen we bij een alleraardigst klein werkplaatsje aan waar jongens en meisjes met de hand de mooiste souvenirtjes maken. De jongens doen het houtsnij- en schuurwerk en de meisjes het schilderwerk. We weten nu hoeveel werk er in bijvoorbeeld een maskertje, dat ook in Nederland wordt verkocht, zit. Ongelofelijk creatief. We vertrekken en zetten Rina onderweg in haar woonplaats af. Natuurlijk met een dikke fooi.

In een restaurantje vlak achter ons hotel eten we weer heerlijke Indonesische gerechten. Tjeerd en Danny gaan nog even een supermarkt opzoeken om het één en ander aan snaaiwerk te kopen voor de busreis van morgen. We zijn weer reuze benieuwd.

Bedankt allemaal voor de felicitaties voor Sjoerd’s verjaardag! Tot Bali!