Yogyakarta-Ubud, Bali

We leken ons in een computergame te bevinden. Een touringcar met kapotte remmen rijdt met een gezelschap van ongeveer 60 personen waaronder 6 Europese toeristen een steile berg af. Onderweg probeert hij zoveel mogelijk punten te halen door alles wat hij tegenkomt te ontwijken. Eén keer toeteren betekent: ik kom eraan. Twee keer toeteren betekent: ik zit naast je dus kijk uit. De bus schudt en soms dreigt hij te kapseizen. Onderweg valt er van alles uit de bagagerekken, maar de bus sjeest door. Voorbij vrachtwagens, scootertjes, soms noodgedwongen over de middenstreep. Alles mag als hij maar niet stopt en niets raakt. De eindbestemming is Denpasar op Bali. Uiteindelijk wint hij met een highscore.

Eerst zijn we 's morgens nog naar het Kraton van de Sultan in Yogya geweest. Het stond nog op ons lijstje en we hadden nog wat tijd over, want de bus vertrok pas om 13.00 uur. We werden rond geleid door een klein Indonesisch vrouwtje wat leek te zijn voorgeprogrammeerd. Je moest haar niet storen tijdens haar zegje, want dan werd het bandje opnieuw afgespeeld. Tussendoor brak het zuur haar op en liet ze een enorme boer. Zonder te verblikken of te verblozen ging ze door. Emotieloos. Het was een aardige rondleiding. Zonde dat het museum niet goed wordt onderhouden. Er lijkt genoeg geld binnen te komen, want het was redelijk druk.

Enfin.... Als je ooit van plan bent om in Indonesië per touringcar te gaan reizen. Doe het niet!!! Levensgevaarlijk!!! We vertrokken rond half 2 vanaf Yogyakarta. Het afscheid van Herman, onze chauffeur, gids en tolk, viel ons allen zwaar. Hij was inmiddels een goede vriend van ons geworden. De koffers werden achterin de bus vastgesnoerd. Eigenlijk geen goed voorteken, we hadden toen al onze twijfels moeten hebben. De bus druppelde onderweg vol. De chauffeur leek haast te hebben want hij jakkerde als een gek over de snelweg. We waren al gewend geraakt aan de rijstijl in Indonesië, maar hadden eigenlijk iets anders verwacht van een touringcar. Helaas was dat niet het geval. Ongelofelijk wat een kunst- en vliegwerk je evengoed met zo'n lobbes kan uitvoeren.

Na zo'n 65 'kilo' doordenderen hoorden we een vreemd gerammel achterin de bus. De chauffeur is genoodzaakt langs de kant te stoppen. De achterklep gaat open en er schijnt een as kapot te zijn. De as drijft de motor van de airconditioning van de bus aan. De dakramen worden opengezet en we rijden, zonder airco, verder naar het volgende dorp. Daar wachten we ruim een uur op een nieuwe as in de hitte in een straatje waar mensen gezellig vanaf hun zelfgemaakte stalletjes het verkeer observeren. Als, na een uur, het onderdeel weer geplaatst is en de bus verder kan, stappen we in. Ondertussen hebben de 'winkeltjes' al het één en ander aan versnaperingen aan ons proberen te verslijten.

We rijden verder in een avontuur wat lijkt ons laatste te zijn. We hebben twee chauffeurs mee, want het wordt een lange rit. Onderweg zal er dustussen dechauffeurs gewisseld worden. Op zich een veilig gevoel. Geschatte reisduur: 20 uur. Onderweg stoppen we bij een groot wegrestaurant voor vrachtwagenchauffeurs. We krijgen allemaal een bonnetje in ons handen gedrukt waarop 'makan' staat. In de grote hal staat een soort buffet in grote metalen bakken opgesteld. De entourage is nul komma nul, maar het eten smaakt er niet minder om. De reis zet zich voort. Negentien uren lang bevinden we ons in een dollemansrit. Wordt vervolgd.